Rok 1718
Książę cieszyński wystawił w Ustroniu pierwszą karczmę. Zbudowano ją częściowo z kamienia, częściowo z drewna.

Rok 1722
W Ustroniu książę cieszyński miał dwa folwarki. Jeden z nich znajdujący się w Dobce, nie przynosił dochodu i dlatego został sprzedany jednemu ze Śliwków ustrońskich, a dla uzyskania od niego większego czynszu dodano mu dwóch poddanych chłopów ustrońskich. W latach późniejszych chłopi zaczęli wykupywać od księcia kawałki gruntów i zaczęli prowadzić własne gospodarstwa - nazywano ich „siedlokami”. Mimo to byli zobowiązani do płacenia czynszu, którego wysokość uzależniano od wielkości gruntu. Nadto wszyscy, którzy posiadali grunty musieli dawać ekwiwalent w naturze: gęsi, jaja miód, przędzę itp. Na wszystkich ciążył obowiązek odrabiania pańszczyzny od 1 do 3 dni tygodniowo na folwarkach książęcych, przy zwózce drewna z lasu, przy polowaniu, rybołówstwie, później przy robotach w hucie. W roku 1722 między mieszkańcami Górnego Ustronia byli tacy, którzy mieli grunta siedlacze o obszarze około 30 morgów. Należeli do nich: Dydek, Tytko, Gajcnar, Gogulka, Kocurek, Kral, Łyżbicki, Macura, Mojeścik, Nowak, 2 Rumańskich, 2 Steców, Wieczorek i Zientek.

Rok 1753
W latach 1750-1752 wybudowano w Ustroniu sierociniec oddany do użytku w roku 1753. Zakład przeznaczony był nie tylko dla sierot, ale także dla tzw. „źle wychowanych” dzieci rodziców akatolickich, które tam wychowywano w zasadach religii katolickiej, Uczono ich też początków literatury. W roku 1787 sierociniec został przeznaczony na farę katolicką (obecna stara fara).

Rok 1754
Pierwsza wzmianka o pobycie kuracjuszy w Ustroniu, którzy z powodu braku miejsca zostali zakwaterowani w sierocińcu. Pismem prezesa Komisji Religijnej w Cieszynie z dnia 9 czerwca 1754 r. zakazano przyjezdnym kuracjuszom pobytu w tym miejscu.

Rok 1772
Rok ten należy uważać za początek przemysłu ustrońskiego. Głównym założycielem huty był książę Albrecht, syn króla polskiego Augusta III, ożeniony z córką cesarzowej Marii Teresy. Wspominany książę otrzymał wraz z żoną Marią Krystyną dobra na Śląsku przejęte po Piastach cieszyńskich. Jednym z powodów założenia huty mogło być oderwanie od Austrii przemysłu górnośląskiego potrzebnego do prowadzenia wojen. Aby stratę wyrównać, prawdopodobnie założono hutę w Ustroniu. W roku 1772 wybudowano prymitywny piec (na miejscu obecnego Zespołu Szkół Technicznych) i w tymże roku zaczęto wytapiać rudę. W roku 1780 wybudowano na miejscu obecnych Zakładów Kuźniczych pierwszą kuźnię zwaną „Hamrem Adama”. W kilka lat później wybudowano obok wielkiego pieca kuźnię „Jana”, a w roku 1820 kuźnię Alberta (w pobliżu kościoła ewangelickiego). W następnych latach wybudowano w pobliżu dzisiejszego Nadleśnictwa w Polanie kuźnię nazwaną „Krystyna" i rozbudowano różne warsztaty pomocnicze. Założenie przemysłu spowodowało napływ nowych osadników do Ustronia. Pojawiają się wśród nich po raz pierwszy nazwiska niemieckie.

Rok 1785
Zakończono budowę drewnianego kościółka ewangelickiego, który stanął na obecnym placu kościelnym i służył do 1838 r. W tym czasie otwarto pierwszą prywatną szkołę ewangelicką, w której rozpoczął działalność jako pierwszy nauczyciel Jan Kasperek z płacą 40 reńskich.

Rok 1788
Zakończono budowę i w dniu 23 listopada dokonano poświęcenia kościoła katolickiego pod wezwaniem św. Klemensa.